دانستنیها

علمی,تاریخ،تکنولوژی،هنر,تغذیه,هوش,ورزش,رایانه,سلامتی,اندیشه,ادبی,روانشناسی و دیگر مطالب

دانستنیها

علمی,تاریخ،تکنولوژی،هنر,تغذیه,هوش,ورزش,رایانه,سلامتی,اندیشه,ادبی,روانشناسی و دیگر مطالب

دانستنیها

با سلام،در این مجموعه مطالب علمی،سلامت،ورزشی،تغذیه،رایانه،... برای علاقه مندان ارائه می گردد.با تشکر از توجه،انتقادات و پیشنهادات شما.مهندس مجید غفوری با تجربه 30 سال مطالعه پیرامون علوم مختلف.
majidghafouri@kiau.ac.ir
ghfori@gmail.com
پیامرسان telegram.me/metallurgydata
09356139741
مشاوره و سخنرانی

بارکد شناسایی آدرس دانستنیها
بایگانی

metallurgydata@

مجید غفوری

http://s9.picofile.com/file/8319787034/%DB%8C%D8%A7%D9%82%D9%88%D8%AA_%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%B1.jpg

 این گوهر یاقوت استار (Star Sapphire) نام دارد. علت این نام گذاری وجود خطهای ستاره شکل بر روی سنگ می باشد. جنس این خط ها ماده ای به نام سیلک است که حضور آن در یاقوت کبود باعث کاهش شفافیت و درنتیجه کاهش قیمت آن می شود. اما تجمع همین نا خالصی ها به صورت یکپارچه خط هایی را ایجاد می کند که با تراش مناسب گوهر می توان حالت ستاره به آن داد و سنگی قیمتی را به وجود آورد.


یاقوت ستاره دار اغلب دارای رنگ آبی است ولی به رنگ های صورتی، نارنجی، زرد، سبز، بنفش کم رنگ و خاکستری مایل به سیاه نیز یافت می شود. عنصر رنگ دهنده در یاقوت کبود آهن و تیتانیوم و وانادیوم (Vanadium) است که مورد اخیر تنها در گونه بنفش رنگ یافت می شود. وجود مقدار کمی آهن نیز می تواند دلیل بوجود آمدن رنگ زرد و سبز شود. رنگ صورتی برخی یاقوت ها حاصل وجود مقداری کروم است و آهن و واندیوم با هم طیف نارنجی را تشکیل می دهند.


روش های بهبود یاقوت ستاره ای
همواره برای بهبود رنگ، شفافیت و از بین بردن ضایعات در گوهرها از روش های مختلفی استفاده می شود. برای گوهر یاقوت ستاره ای،گرم کردن با دمایی بین 1700تا 1800 درجه سانتیگراد برای چندین ساعت کاربرد دارد. این روش اغلب باعث بهبود رنگ و وضوح جواهر می شود. گاهی اوقات برای بهبود ستاره روی یاقوت آنرا همراه با تیتانیوم گرم می کنند که البته گران قیمت ترین روش بهبود این سنگ کم نظیر است.


🆔 @metallurgydata : کانال دانش

مجید غفوری

http://s6.picofile.com/file/8217701742/%D8%AE%D9%88%D8%B1%D8%B4%DB%8C%D8%AF.jpg

🔆🔅 خورشید تا سال ۲۰۵۰ ' کم نورتر' خواهد شد 🔆🔅


کاهش دمای خورشید به دلیل پدیده "کاهش عظیم" خواهد بود. این پدیده یک دوره زمانی است "لکه‌های خوشیدی" کمتری تشکیل می‌شود و"مغناطیس" خورشید کاهش یافته و اشعه "فرابنفش" کمتری به سطح سیاره ما تابیده می‌شود.


لکه خورشیدی ناحیه‌ای بر روی سطح خورشید (فوتوسفر) می‌باشد که به وسیله فعالیت‌های شدید مغناطیسی بوجود می‌آید که مانع از انتقال گرما می‌شوند، این ناحیه‌ها به علت کاهش درجه حرارت سطح به وجود می‌آیند.


در این پدیده خورشید یک دوره ۱۱ ساله را تجربه می‌کند که در آن تابش اشعه ماوراء بنفش به علت فعالیت‌ لکه‌های خورشید، به اوج خود رسیده و کاهش می‌یابد. محققان تخمین زده‌اند که تابش‌های "UV" تا هفت درصد بیشتر از پایین ترین نقطه این چرخه که در آن "کاهش عظیم" رخ می‌دهد کاهش پیدا می‌کند.


 به هنگام پدیده "کاهش عظیم" چه اتفاقی رخ می دهد که سبب "تاریکی" و "کاهش دما" در خورشید می شود؟ انرژی کاهش یافته که توسط خورشید تولید شده است، منجر به نازک شدن استراتوسفر لایه ازون می‌شود. این کاهش ضخامت لایه ازون، درجه حرارت استراتوسفر را تغییر می‌دهد که پس از آن روی دینامیک لایه های پایین اتمسفر و به ویژه الگوهای "آب و هوایی" و "باد" تاثیر می‌گذارد.


 لازم به ذکر است که این خنک شدن در سطح جهان یکسان نیست و به عنوان مثال: منطقه‌هایی در اروپا سرد خواهد شد و برعکس مناطقی در جنوب "گرینلند" و "آلاسکا" گرم خواهند شد.

 🆔 @metallurgydata : کانال دانش

http://s9.picofile.com/file/8290985092/photo_2017_04_03_09_06_05.jpg

مجید غفوری

http://s8.picofile.com/file/8319371118/%D8%A7%D8%B3%DA%A9%D9%84%D8%AA_3_6_%D9%85%DB%8C%D9%84%DB%8C%D9%88%D9%86_%D8%B3%D8%A7%D9%84%D9%87_%D9%86%DB%8C%D8%A7%DB%8C_%D8%A8%D8%B4%D8%B1%DB%8C.jpg

اسکلت 3.6میلیون ساله یکی از اجداد قدیمی انسان به صورت کامل سرهم شده و در معرض دید عموم قرار گرفت. سر هم کردن قدیمی‌ترین اسکلت تقریبا کامل از نیای انسان متعلق به انسانیان یا هومونیدها که به نام «کوچک‌پا» شناخته می‌شود، تقریبا 20 سال زمان برده است.

هومونید یک خانواده آرایه‌شناختی از پیرامیت‌ها یا نخستی‌سانان هستند، که شامل هشت گونه زنده از چهار جنس اورانگوتان‌ها شامل سه گونه، گوریل‌ها شامل دو گونه، پان یا شامپانزه‌ها شامل دو گونه و انسان شامل یک گونه است. اعضای این خانواده همگی به نام میمون‌های بزرگ بی‌دم یا ایپ شناخته می‌شوند.

اسکلت کوچک‌پا در آفریقای جنوبی کشف شد و برای نخستین بار است که این اسکلت تقریبا کامل با قدمت 3.67 میلیون سال در معرض دید عموم قرار می‌گیرد. این فسیل که به آسترالوپیتسین‌ها تعلق دارد، در مخزن انسانیان دانشگاه «ویت واترزرند» در مطالعات تکاملی در ژوهانسبورگ به نمایش درآمده است.

بقایای این موجود تمیز شده به نحوی که نمایانگر اسکلت با تقریبا 90 درصد استخوان‌ها باشد و بخش‌های مهمی از پاها، لگن و کاسه زانوی موجود حفظ شده است. «ران کلارکس» دیرینه انسان‌شناس که در کشف این اسکلت همکاری داشته است، می‌گوید: «این اسکلت بسیاری از رکوردهای نخستین را با خودش حمل می‌کند. این نخستین اسکلت کامل یک هومونین بزرگسال است، این نخستین اسکلتی است که دارای دست‌ها و پاهای کامل در یک نمونه است که قابلیت مقایسه ایجاد می‌کند و قدیمی‌ترین اسکلت کشف شده در آفریقای جنوبی است.»

اخبار مربوط به این اسکلت از زمانی که کلارکس چهار قطعه از استخوان‌های پایش را در جعبه‌ای پر از استخوان حیوانات مربوط به غار «استرک فونتین» در آفریقای جنوبی یافت، به طور گسترده‌ای پوشش داده شده است. این کشف در سال 1994 رخ داد و سپس کلارکس 3 سال بعد، محققان دیگری را برای پیدا کردن سرنخ‌ها به درون غار فرستاد. از آن زمان محققان برای یافتن استخوان‌ها و آماده‌سازی آن‌ها برای نمایش، به شدت کار کردند. کلارکس به‌همراه محققان دیگر در حال آماده سازی 25 مقاله علمی درباره این کشف هستند که انتظار می‌رود نتایجش سال دیگر منتشر شود.  اسکلت فسیل شده، بسیار نایاب است و یک اسکلت کامل پیش از این کشف نشده بود.  کوچک‌پا با عمر تقریبی 4 میلیون سال رقیب خوبی برای اسکلت مشهورتر به نام لوسی محسوب می‌شود. لوسی دارای عمر تقریبی 3.2 میلیون سال است، 40 درصد استخوان‌هایش کامل است و سر ندارد.

نام کوچک‌پا بعد از آن به این اسکلت اطلاق شد که کشف استخوان‌های کف پایش نشان داد این موجود روی دو پا راه می‌رفته است. این اسکلت در مرحله اول در سال 1995 به عنوان گونه Australopithecus africanus تشخیص داده شد اما با کشف سرش در 1998 مشخص شد که ویژگی‌های آن، هر چند با ویژگی‌های جنس آسترالوپیتکوس همخوان است اما احتمالا متعلق به گونه‌ای ناشناخته و پیش از این دیده نشده از این جنس است.

اکنون کلارکس این اسکلت را متعلق به یک گونه منحصر به فرد از آسترالوپیتسین‌ها به نام Australopithecus Prometheus می‌داند. تعیین سن این گونه به دلیل فقدان لایه‌های آتشفشانی در محل دشوار بود و نخستین حدس‌ها چیزی بین 3 تا 3.5 میلیون سال را تخمین زدند. اما در نهایت سن‌یابی با رادیو ایزوتوپ در سال 2015 سن کوچک‌پا را 3.67 میلیون سال تعیین کرد.

در نخستین توصیف‌ها در سال 2015 این ایده مطرح شد که کوچک‌پا روی دوپا راه می‌رفت اما همچنان توانایی زندگی روی درخت را هم داشت. این فرض با توجه به وجود انگشت بزرگ شست مطرح شد. این فرض با ادامه کشفیات و درجه بالای انطباق پاهای این موجود با ردپاهای کشف شده مشهور به «لائتولی» در تانزانیا که در خاکستر آتشفشانی کشف شده و به آسترالوپیتکوس‌ها تعلق دارد و همچنین استخوان‌های کشف شده در «سیلبربرگ گروتو» تایید شد.

بررسی استخوان‌های دست این فسیل نشان داد به‌رغم شباهت‌های زیاد پاهای او به شامپانزه، دست‌های این موجود با شامپانزه و گوریل‌های امروزی تفاوت‌های بسیاری دارد. با توجه به دیگر ویژگی‌ها و اینکه شکارچیان بزرگ در نزدیکی محل زندگی این موجود وجود داشته‌اند، کوچک‌پا شب‌ها را روی درختان می‌خوابید و روزها هم به دنبال غذا می‌گشت اما توانایی راه رفتن روی دو پا را داشت.  با این حال  هنوز مشخص نیست که کوچک‌پا دقیقا در کجای درخت خانوادگی ما قرار می‌گیرد. اما اهمیت آن از این جهت است که با صورت کامل، امکان مقایسه و فهم نحوه تکامل را فراهم می‌کند. راه رفتن روی دو پا، یکی از ویژگی‌های مهم اعضای جنس انسان است. تغییر از زندگی روی درخت و تبدیل شدن به موجودی که روی دو پا راه می‌رفت، مرحله مهمی از تکامل محسوب می‌شود. در تاریخ تکامل مرحله مهمی وجود دارد که طی آن دودمان انسان از دودمانی که در نهایت منجر به تکامل دیگر میمون‌های بزرگ بی‌دم شد، جدا شده است. زمانی که برای این اتفاق بر اساس شواهد مولکولی حدس می‌زنند، چیزی بین 4 تا 8 میلیون سال قبل است. هرچند جدایش اولیه شاید زمانی بین 13 میلیون سال اتفاق افتاده باشد اما تلفیق گونه‌ها و دورگه‌زایی احتمالا جدایش نهایی را تا میلیون‌ها سال بعد به تعویق انداخته است.

سن قدیمی‌ترین فسیل‌های شناخته شده از اعضای خانواده هومونین‌ها که در آفریقا کشف شده است، این نظر را تایید می‌کند. نخستین هومونین‌ها احتمالا همانند کوچک‌پا هم روی دو پا راه می‌رفته و هم توانایی بالا رفتن از درخت را داشتند. قدیمی‌ترین فسیل شناخته شده موسوم به Sahelanthropus tchadensis قدمتی در حد 7 میلیون سال داشته و احتمالا بسیار نزدیک به زمانی بوده که خاندان انسان و شامپانزه‌ها در حال جدا شدن از هم بودند. این موجود روی درخت می‌زیسته، اما توانایی راه رفتن روی دوپا را هم داشته است. اما در این‌که این موجود واقعا جزو هومونین‌ها است یا نه، محل بحث و تردید است. Orrorin tugenensis نام گونه دیگری است که در سال 2000 کشف شد و سنش بین 6.1 تا 5.7 میلیون سال تخمین زده می‌شود. به طور قطع این نخستین هومونینی است که روی دوپا راه می‌رفت حتی عده‌ای معتقدند که خاندان این موجود به پیدایش انسان منجر شده است.

با این حال احتمالا تبدیل شدن از موجودی تمام درخت‌زی به موجودی که روی زمین زندگی می‌کند، در فرآیندی فراگیر در سراسر آفریقا و در مدت زمانی طولانی و در برخورد بین گونه‌های مختلف رخ داده که بسیار به ویژگی‌های محیطی بستگی دارد. کشف کوچک‌پا هم شاهد دیگری است بر این مدعا و نشان‌دهنده این است که این روند احتمالا در یک نقطه مشخص رخ نداده و در روندی تدریجی بین جمعیت‌های مختلف اتفاق افتاده است، همچنان که نتایج منتشر شده اخیر از کشفیات در مراکش نشان داد، تکامل خود گونه ما هم احتمالا رخدادی بین گونه‌ای و پراکنده بین جمعیت‌های مختلف در سراسر قاره بوده است.

 🆔 @metallurgydata : کانال تگرامی دانش
مجید غفوری